ตะเกียบเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่สะท้อนความเป็นสังคมพหุวัฒนธรรมของไทยได้เป็นอย่างดี สิ่งประดิษฐ์ใช้งานการกินหลักของชาวเอเชียตะวันออกและรองสำหรับชาวอุษาคเนย์ มีถิ่นกำเนิดในยุค ราชวงศ์โจว์ราว 2000 ปีก่อน  และแพร่กระจายไปทั่วโลก

ถึงจะเป็นสิ่งประดิษฐ์ของชาวจีนแต่รู้หรือไม่ว่า ตะเกียบ เองนั้นกลับมีชื่อในภาษาไทยเป็นคำยืมมาจาก ภาษาเขมรอ่านออกเสียงว่า “ตองเกียบ”  หมายถึงสิ่งที่ใช้ “คีบ” หรือ “ไม้สอย”

ในบริบทนี้คำไทยว่า “ตะเกียบ” จึงแปลได้ว่าไม้สำหรับคีบอาหารนั้นเอง

แต่กระนั้นเองในภาษาเขมรเองนั้น  คำว่า "ตะเกียบ" อ่านออกเสียงว่า  “จงกะ”  ซึ่งเป็นคำที่ หมายถึง ตะเกียบโดยตรง ซึ่งจะสอดคล้องกับทฤษฎีว่าตะเกียบมาจากคำแต้จิ๋วว่า “เต๊กเกียบ”   竹夹/竹 筴   หมายถึง ไม้ไผ่ที่ใช้คีบเช่นกัน  ซึ่งชาวจีนเองนั้นก็ไม่ได้ใช้คำนี้ตะเกียบโดยตรงแต่ใช้คำว่า 筷子 ไคว่จื่อ แทน

อ้างอิง

เขมรใช้ไทยยืม - ศานติ ภักดีคำ ,2010

จีนใช้ไทยยืม - นวรัตน์ ภัคดีคำ ,2010

แกลเลอรี่

ดูทั้งหมด